Nedir bizi bu hengameye sürükleyen,
Sürekli bir uğraş içerisinde olmak,
Ve sonu gelmeyen rutin işler. Halbuki biraz yavaşlasak,
Aklımızı ve kalbimizi yoran tüm keşmekeşlerden arınsak,
Daha mı yaşanılır olur dünyamız?
Biraz soluklan,
Bu maîşet derdi ne de çok yıprattı bizi.
Sonu belli olmayan yelkenlere doğru yolculuktayız.
Yarının öbür günün tahayyülüyle avutuyoruz kendimizi.
Biraz soluklan,
Omzundaki ağır yük canını incitmiyor mu?
İnsanların kalabalığı, evrenin gürültüsü, cevaplanması gereken sorular zihnini yormuyor mu?
O halde,
Hangi limanın yalnızlığında avutacağız kendimizi,
Hangi şehrin kalelerine sığınacağız.
Bizi saran bu garip sızı, bizi düçar bırakmaya devam mı edecek,
yoksa başımızı alıp rotası belli olmayan yerleri mi mesken edineceğiz?
