Anlamını Yitirmiş Anılar Gibi
Her insan kendi olabildiği yere aittir. Geri kalan her yer illüzyon
Ara
⌘+K ile aç

Her insan kendi olabildiği yere aittir. Geri kalan her yer illüzyon
Camımın dışındaki kelebek, acaba ona kıyasla yıllarca fazla yaşadığımızı bilse, bunca çabalar mıydı gördüğü he…
Milletin egemenliği kendi elinde tuttuğu ve bunu kendi seçtiği vekilleri aracılığıyla kullandığı yönetim şekli
Merhaba sevgili Raf Dergi’nin podcast dinlemeyi seven okuyucuları, Size çok samimi bir kanal ile geldim. “Büyü…
Müzede, adımımı büyük ve etkileyici salonlara doğru attığımda, yoğun bir kalabalığın arasından sıyrılarak karş…
Sonbahar geç geldi bu yıl şehre. Toprağın kokusu yağmura doymadı henüz
Eminim ki bu incelemeyi okuyan herkes duymuştur Agatha Christie’yi bir yerlerden. Hatta kitabını okumuştur bel…
Amsterdam, kalbimi çalan şehir, her köşesi ayrı bir hikâye fısıldıyor kulaklarıma. Rengârenk evleri, göz alıcı…
Louvre’u ilk gördüğümüz gece, sokak lambalarının ve duvarlardaki spot ışıklarının aydınlattığı müzenin bahçesi…
Taş Sektirme Ustası hayata dâhil olamayanların hikâyesi ya da dâhil olmak istemeyenlerin
Sevgili İdil, eskiden seni, başkalarına benzediğin ölçüde güzel bulurdum. Senden sonra başkalarını sana benzet…
Karla kaplı sokakta, attığı adımların çıkardığı ses eşliğinde yürüyordu. Ayaklarının yere her temas edişinde, …
Şehirlere çıkıyorum. Pis kokulu, kirli, ıslak, soğuk
Son istasyonun güzelisin sen, ellerin narlar ülkesinden gelmiş gibi aziz
Saygın düşüşlerin, üzüyor dayandıkça ezilişin, kaygın özleminden değilse niye böyle yalnızsın?
Bu ıssız şehri gri bulutlar bürüdüğünde, günahkâr sokaklar arınırcasına yıkanırken yağmurla
Garibim, yapayalnızım Ne bir dost uğrar ne bir mektup gelir bana
Düşünmek istiyorum ilk'i ve son'u, yaşamın hatırlı işlerini