Ne zaman istediğim şeylerin geciktiğini düşünsem, hep kavuşmaya heyecan duyduğum o sevgiliyi hatırlarım. İnsanın içini kıpır kıpır ettiren, bacaklarının görevini bir anlığına unutturan o tutku kaç defa uğrar ki bir insan hayatına? Çaba gösterdiğim, gönül verdiğim işlerimin bir an önce gerçekleşmesini beklerken, büyüklenir de kendim belirlerdim vaktini. Vakit biraz geçsin, asardım suratımı. Şimdilerde o sevgiliyi bekler gibi beklemeyi öğrendim hayallerimi. Düşün bir diyorum kendime, sevgiline kavuşacağın o eşsiz yere ondan önce götürmüş ayakların seni, beklerken bakınıyorsun etrafına, üstünü başını düzeltiyorsun, saçlarına dokunuyorsun ellerinle... En güzel halinle karşılamak istiyorsun onu. Öyleyse hayallerini de bir sevgiliyi bekler gibi bekle. Senin zamanın gelene kadar en iyi şekilde, aynı heyecanla yetiştir kendini. Işığının yayılacağı vakit mahcup olma kendine. En güzel halinle kucakla düşlerini. Bekleme, eskitme, erteleme. Vaktin seni uyandırana dek, en güzel rüyayı göster gözlerine.
