Bir kâğıt kalem alarak koyulmalı işe
Kenara bırakmalı geçmişi, bugünden başlamalı
Kaybettiğim beni aramalı
Unuttuğum gülüşlerden yola çıkmalı...
Kim demiş;
İnsan büyüdükçe olgunlaşır diye
Niye özlüyorum rafa kaldırdığım çocuğu
Veya kim demiş;
Zamanla geçer diye…
Ben böyle hesaplamamıştım bu sonu
Bir kahve koymalı şöyle okkalı
Aşk denilen illeti de bir kenara bırakmalı
Bir film açmalı, Selvi Boylu Al Yazmalı
Alıp tespihi ele
Şöyle bir nefes çekmeli
Ah eylemeli, gönül demlemeli, ömür sürdürmeli…
Pişmanlıkları düşünmeli
Amma velakin pişmanlık duymadan, gözünü sakınmadan, içine atmadan, yarına küsmeden
En başa dönmeli, boş bir kâğıt, meleklerin koynundan dünyaya ilk bakış
Ellerini titretmeden doldurmalı
Ve sonrası hayat...
Hani diyor ya daha içersem Shakespeare halt etmiş yanımda
İçmeden yapmalı hayat felsefesi
Biraz benden biraz da benden öncekilerden
Uzaklarda sıralanan sokak lambaları gibi
Aydınlatmalı karanlığı elden ele
Zor ama doğan güneşe özenmeli
Umut saçmalı tepelerden, sabahın ilk ışıkları gibi
Mesele değil yüreğini ortaya koymak
Mesele yüreği elinde yol almak
Feyzalmalı Yunus diye ete kemiğe bürünenlerden
Daha kırkını çıkarmadan, çile dememeli çekilene
Ya da öldüm dememeli altmışından sonra girmeden kabre
İki satır Akif olamadıktan sonra, girmemeli memleket meselelerine
Ya da sırtlanamayacaksan babalar gibi meseleni
Beyhude isyan etmemeli...
Mesela ne oldum dememeli
İnsan ne olacağını beklemeli
Ufuk çizgisinden de umudu kesmemeli
Kanadın sızlasa da göçüne devam etmeli
Yüreğin yoksa bunlara kenara çekilmeli
Kenara koyabildiysen aşkı,
Aynı yürekle taşımalı ömrünce içerinde
Hep umut etmeli, göğsünü gere gere
Keskin olmalı kılıcın her şerre
Kim demiş;
Terzi kendi söküğünü dikemez diye:
Kim demişse güzel demiş...
Yorgunluğumu hissetmeye kalmamış mecal
Bilmediğin bir nehre açılmalı ağaçtan bir sal
Rüzgârın savurduğu yaprak değil de
Suyun taşıdığı umut olmalı
Ne uçurumlar ne fırtınalar
Ne karanlıklar ne çağlayanlar
Gözlerinde fethettiğim okyanuslar gibi
Suya benzemeli, su gibi olmalı
Kendi denizine varmalı...
