Ve benliğim resim yapıyor bir nisan akşamı mavinin tonlarında
Saçlarım maviye çalıyor, gözlerim maviye gülümsüyor ve adımlarım maviye koşuyor Karaköy sokaklarında
Kaldırım taşlarını sayıyorum hızla
Çapraz döşenmişliği hep korkutuyor kaldırım taşlarının
Ne kadar da benziyor kaldırım taşları ve sevdiklerim diye geçiriyorum aklımdan
Düzensiz ve mesafeli
Bakışlarımı uzaklaştırmaya çalışıyorum kaldırımdan
Zihnimde huzursuz bir telaş
Ve yağmur damlaları
Süzülürken kirpiklerimden atıyorum adımımı o büyük kapıdan düşünmeden
Tuhaf bir enerji hızla teslim alıyor bedenimi
Ve piyanodan yükselen nota sesleri sarıyor sıcacık yüreğimi
Burnumda buram buram ekşi ve tarçınlı şarap kokusu
Tesadüf olduğunu düşündüğüm bir akşamüstü karşılaşmasına kaldırıyorum kadehimi
İkimiz de görüyoruz birbirimizin gözlerinde o tutkuyu
İkimiz de biliyoruz bu karşılaşmanın tutkulu bir başlangıç ve büyük bir tutarsızlıkla yok olacağını…
