Şehrin karmaşasının tam merkezinde olup kalabalığın tantanasına hiç dokunmayışıyla kendisine hayran bırakan Cihangir sokaklarında aylak aylak dolaşmak bir rutin oldu benim için. Her sokağını ezberlemiş olsam da ilk kez karşılaştığım, farkına vardığım bir şeyler oluyor mutlaka. Sokaklarda Fransızca konuşup oyunlar oynayan çocuklar, antikacılarda yapılan mezatlar, azınlıklar için yapılmış aktif okullar, dik yokuşlar, havalarda uçuşan entelektüel konuşmalar... Yine aylaklık yaptığım bir gün Masumiyet Müzesinden başlayıp yukarı doğru tırmanıyorum.
Faik Paşa Caddesi’nden geçerken hem yokuşun verdiği yorgunluk hem de binaların güzelliğinden olsa gerek nefes nefese kalıyorum. Cihangir Camii’nin bahçesinde soluklanırken boğazı izliyorum, karadakinin ak-sine boğazdaki trafiği izlemek keyif veriyor bana. Oradan Cihangir Parkı’na geçiyorum, solda Kız Kulesi, karşıda adalar, Ayasofya, tarihî yarımada ve en sağda Galata. O turunculukların arasında bir başka güzel gözüküyor bana. Günü sonlandırıyorum bu fotoğrafla.