Biliyorum, bilmezsin sevgiyi. Geminin kamaraları her daim boş
Biliyorum, bilmezsin sevgiyi
Geminin kamaraları her daim boş
Koca denizin ortasında
Salınır durursun yapayalnız
İnanıyorum, öğrenebilirsin sevmeyi
Gözlerinde, sökülmenin acısını henüz kavrayan
İnce, ipince bir sızı beliriyor
Huysuz, ölmek üzere
Kandırıyorum, denemiyorsun
Yüreğimin içinde sana yazılmış romanlar...
Açıp baksan birine
Göreceksin, ne büyük keder seninle yaşamak
Görüyorum, talihsiz bir kuşun
Kanadından akan hüzünler var ellerinde
Avuçlarının içine gizlenmiş
Ayrı ayrı güvertelerde gizlenen çığlıklar
Bakıyorum, geziyorsun dünyayı
Bilmediğin çok şey var, ağırlaşıyorsun
Sen değil, dünya seni keşfederken
Yıkılıp kalıyorsun kalabalığın arasında
Ne duyan oluyor ne gören; dilsiz kuşlar bunlar, tanımıyorlar birbirlerini.
