Çok şey öğrenmek istedim Senden, sensizlikten..
İkimiz tek kişilik bir sevgiye yetmedik Yetemedi kanatları kafiyelerimin Gözle görülmeyen mesafelerini aşarken Bir uçtan bir ucuna dünyanın Sanmıştım ben de yaşıyorum Senin gibi diğer herkes gibi Karanfil kokulu bir sokakta şimdi Başım önüme eğili Beklemeye durmuşum Alışılmışın dışında bir eşik bu Beklenen, Gerçekliğini yitirdi sözlerde Deniz daha az soğuk, gözlerim daha çok ıslak Oysa şiir olup damlayabilirdim bir akşam üzeri Kaç kırılmışlığı var kemiksiz yerlerimin Ağla, gülmekten utanmalı insan Sensiz her gün iki kez hayattayım Hayattayım ama yaşıyor muyum Bir tutam umudu yanımdan eksik edersem Bil ki dönüşüm olmayacak bu eşikten Üzdüğüme üzülürüm en çok da seni Sen de vazgeç..
