Ömrü boyunca hep çocuk kalan insanlar tanıdım. Bir şişeye sığdırdıkları tüm kaygılarını derinlere, denizlere açmış insanlar
Ömrü boyunca hep
çocuk kalan insanlar tanıdım.
Bir şişeye sığdırdıkları tüm kaygılarını
derinlere,
denizlere açmış insanlar...
Güvenebilecekleri tek limanları
kendileri olan insanlar gördüm.
Oysa ben, karmaşaya henüz doydum.
Çığlıkların, sesi kısılmayan gecelerin,
acısı çıkmayan gündüzlerin geldiği yerlerden geçtim.
Mutluluğun, ancak kurulan hayallerin içine
hapsolduğu dünyalara tanık oldum.
Evvelde yaşadığımı sandığım hayatın içinde
mağluptum.
Köküme indim.
Yeni sayfalar açılan bir kitaptı ömrüm.
Oysa şimdi uçsuz bucaksız bir gökyüzü altında uzanmışken,
gölgeme düşen her yaprakla biraz daha yaşadığımı
iliklerimde hissediyorum.
