Gözümü araladığım gibi
Akın etti toz taneleri.
Nefes aldığımda toprağın kokusu,
İlk nefesin yaktığı gibi yaktı ciğerimi.
Ölülere borçlanan tek kişi sandım kendimi.
Örtülerini çalmış nice insanı görünceye dek.
Umudu taşımayan dirilerin mezarlığı,
Yüreğinde ateş, gözünde ışık olmayanların yaşamı.
Uyandığı sabahı arzulamayıp
İstemek geceye, karanlığa karışmayı.
Sonsuz bir uykunun gafleti.
Kalbin atarken öldürmek kendini, kendiliğini.
Bu örtülü sığınaktan beni kaldıran
Bir düşün zihnime sızan sağanağı.
Başta sessiz, sonrası büsbütün yıkım
İlk taşını benim fırlattığım.
Yağmurun kara bulutlarından ürkerdim hep.
Kendi mezarıma bakınca titredim.
Bir gökkuşağı ihtimaliyle alevlendi yürek.
Bakışıma, gülüşüme yansıdı sıcağı.
İsterse yıkılsın mezarım.
Ancak soğuk bedenime yeltenebilir toprağı.
