Kayıp
Çınlayan kulaklarım titreyen ellerimle, var olmak için ittiriyorum kendimi doğan her güne
Ara
⌘+K ile aç
Çınlayan kulaklarım titreyen ellerimle, var olmak için ittiriyorum kendimi doğan her güne
kelimeleri başımdan atmak hayli zor geliyor bu aralar, düşündüklerimde kayboluyorum
Sevdalanmış gönlüme etme bu kez itiraz, ilkbahar gelmeksizin yeşermez hiç dallarım
Bir kadeh kaldırdım, ancak ellerim boş. Damarlarımda dolanan kan kadar derin
Zoraki bir sessizliğin terkisinde yıpranmış yıllar, kimsesizliğin çarmıhında kendini arayan bedenler
Akrobatlar gibi ben de bir ipin üzerinde yürüyordum. Onlar düşmemek üzere hedefe ulaşmaya çalışırken, benim yolum çelişkilerle dol…
Bir hışımla atmıştım kendimi dışarıya. Sicimle inen yağmur pek de umurumda değildi. İçimde bir şeyleri bile arındırıyor olabilirdi
Mümkün mü sahi kaybolmak artık. Bir arama çubuğuna yazarak istediğimiz yere varmak
Nasıl anlatacağımı bilmiyorum ama yine de anlatmak, yazmak istiyorum sadece. Bu yazdıklarım kolu kanadı kırıldıktan sonra uçması b…
Kaybolduğumuzu nasıl anlarız? Nerede olduğumuzu bilemeyişimizden doğan sıkıntıdan ya da olduğumuz yerde hislerimizin de kaybolması…
Sisli bir gece... Sokak lambasının buğulu ışığı gözümde mazinin tatlı hatıraları gibi loş ve bulanık
Yaşlı bir elin mor damarlarını andıran duvarın çatlakları, yaşanmışlık dolu tozlu merdivenler, genlerin aktarılmasıyla simalarını …